Capoeira Angola jest afro-brazylijską formą sztuki, łączącą elementy walki, muzyki, tańca, filozofii, edukacji, kultury. Jest formą komunikacji powstającej pomiędzy dwojgiem ludzi. Dialog ten zawiera dowolność improwizacji, akrobacje oraz zawartą w tańcu płynność i naturalność ruchów.

Pochodząca z Afryki, Capoeira została wniesiona do Brazylii przez schwytanych niewolników z Angoli. W tym obcym kraju ludzie z Angoli rozwinęli swe praktyki w metodę obrony przed przemocą ze strony swoich panów. Zniewoleni ludzie z powodu położenia w jakim się znajdywali, musieli ukrywać swe szkolenia pod postacią rekreacyjnych śpiewów i tańca.

Capoeira Angola jest to Capoeira tradycyjna, często nazywana autentyczną ze względu na wierność swej formie do dziś dnia. Stanowi ona część tradycji narodowej Brazylii, a jej głównym ośrodkiem jest Bahia.

Capoeira Angola zwodzi obserwatorów swą delikatnością, pięknem i ekspresją. Nie należy zapominać, że z pozoru łagodna i niegroźna, jest ona walką, a poprzez swą przebiegłość i nieprzewidywalność, w każdej chwili może stać się bardzo niebezpieczna.

 

Nieznane jest pochodzenie słowa Capoeira. Najprawdopodobniej pochodzi ono od Indian Tupi i oznacza zalesiony obszar, który został poddany wypaleniu bądź wyrąbowi.

Granie capoeira (jogo de capoeira) jest rytuałem, odbywającym się w zamkniętym kole (roda), które tworzą zebrani widzowie oraz praktykujący capoeira (capoeiristas). Integralną część roda stanowią osoby śpiewające i grające na instrumentach muzycznych (bateria).

Capoeira nie istnieje bez muzyki, od której zaczyna się praktykowanie capoeira (ruch w capoeira wynika z muzyki). Stanowi ona najważniejszy element, tworzy atmosferę i inspiruje graczy, nadając swym tonem sposob toczenia się samej gry w roda (jogo). Najważniejszym z instrumentów jest berimbau, nazywany min. królem bądź też duszą capoeira. Kształtem przypomina łuk z metalową struną, do którego doczepiona jest wydrążona tykwą (cabaça), spełniająca rolę rezonatora. Dźwięki uzyskuje się w momencie uderzania patyczkiem (baqueta) w strunę. Ręka trzymająca patyczek, trzyma również mały koszyczek wykonany z wikliny (caxixi), w środku którego znajdują się zasuszone nasiona - służy za rodzaj grzechotki. Druga ręka trzyma miedzianą monetę (dobrão), która przykładana i odkładana do struny berimabu nadaje wysokość dźwięku, wydobywającego się z przyłożonego do brzucha otworu w tykwie.

W przypadku Capoeira Angola, każdy z instrumentów wchodzących w skład bateria ma swoje specyficzne miejsce.
Dla przykładu w grupie Capoeira Angola Irmãos Guerreiros układ instrumentów (stojąc na wprost bateria), według kolejności, jest następujący:

1. Berimbau gunga - posiada największą tykwę i wyznacza rytm.
2. Berimbau medio - gra rytm i czasem improwizuje.
3. Berimbau viola - służy improwizacji rytmu.
4. Pandeiro - wyglądem przypomina tamburyn.
5. Pandeiro
6. Agogo - podwójny dzwonek, uderzany patyczkiem.
7. Reco-reco - kawałek kija bambusowego z licznymi nacięciami w poprzek, przesuwając po których cieńkim patyczkiem, uzyskujemy dźwięk.
8. Atabaque - bęben uderzany dłońmi.

Również w zależności od szkoły Capoeira Angola, rytm i sposób wybijania go na poszczególnych instrumentach może się różnić.

Dla przykładu, w tej samej grupie, rytm grany na berimbau w przypadku Capoeira Angola (jogo de angola), jest następujący:

- Berimbau gunga - Angola
- Berimbau médio - São Bento Pequeno
- Berimbau viola - Angola

Rytuał capoeira zaczyna się w momencie gdy dwaj gracze (jogadors) wchodzą do roda i kucają przy berimbau (pé de berimbau). Osoba prowadząca roda (trzymająca berimbau gunga), bądź jedna z kucających, może zaśpiewać rytualną pieśń, służącą rozpoczęciu (ladainha). Po niej następuje piosenka nakazująca grę (corrido). Za zezwoleniem osoby prowowadzącej gra się rozpoczyna. Jeśli corrido wykonywała jedna z wchodzących do roda osób, wówczas śpiew jest przekazywany którejś z osób w bateria.

Jogo de capoeira, charakteryzuje się mnóstwem widowiskowych, dynamicznych ruchów, takich jak akrobacje, kopnięcia itp. Jest swego rodzaju konwersacją dwojga graczy, polegającą na improwizacji, finezji i podstępie, a wszystko to by wmanewrować przeciwnika do bezbronnej pozycji, wystawiając go na otwarte uderzenie. Na ogół w uderzeniach brak jest konaktu. Występuje raczej zaznaczenie możliwości kopnięcia, które jest szczególnie podziwiane w momencie gdy zostało wykonane niespodziewanie lub gdy przeciwnik został uprzednio sprowadzony do bezbronnej pozycji.
W trakcie gry jedynymi elementami mogącymi mieć styczność z podłożem są: dłonie, stopy oraz głowa, a wszystkie wykonywane elementy jak: atak, obrona, kontratak, itp. są wykonywane naturalnie, w sposób płynny. Wolność improwizacji czyni capoeira świeżą i zaskakującą.

Należy dodać, że używanie ofensywnych technik rękoma należy do rzadkości. Niektórzy twierdzą, że niewolnicy musieli walczyć mając ręce skute łańcuchami, co sprawiło, że koncentrowali się na technikach walki nogami. Jednakże bardziej prawdopodobne jest, że nieużywanie technik rękoma ma związek ze starożytną tradycją z Kongo, która mówi: "Mooko mu tunga, malu mu diatikisa" (Ręce są po to aby budować, stopy po to aby niszczyć).